AA
Obiekt tygodnia

„Szatki” Dzieciątka Jezus

80937/MEK

 

pocz. XXI w.

Kraków, Klasztor Sióstr Bernardynek

paczuszka 3,5 x 3,6 cm, w środku 6 skrawków tkanin ok. 2-3 cm

                                         

Po otwarciu papierowej paczuszki ozdobionej pieczęcią z wizerunkiem Dzieciątka Jezus i napisem w otoku: „Cząstka potarta o cudowną figurkę Dzieciątka Jezus Koletańskiego” naszym oczom ukazują się fragmenty różnokolorowych tkanin. Jak współczesne skrawki zyskały szczególną moc? Poprzez dotyk.

 

Według tekstu „Nowenny do Dzieciątka Jezus Koletańskiego” w 1894 roku pewnej kobiecie, dostarczającej do klasztoru prowianty, zachorowała jedyna córeczka i była już prawie umierająca. Zrozpaczonej matce siostra dała sukienkę Dzieciątka Jezus, by ją założyła na chore dziecko. Gdy to uczyniła po powrocie do domu, dziewczynka otworzyła wesoło oczka i zaczęła się bawić. Objawy choroby znikły zupełnie. Później często stosowano ten sposób jako bardzo skuteczny i w końcu zabrakło sukienek Dzieciątka. Zaczęto więc pocierać materiał o Figurkę. Te „szatki”, jeśli były używane z głęboką wiarą, miały taką samą cudowną moc.

 

Rytualne założenie szaty  jest uniwersalnym znakiem zmiany statusu – wizualizacją przemiany. Gest dotknięcia chorego skrawkiem „uświęconej”  tkaniny jest rodzajem skrótu, w którym zawiera się opowieść o wierze w przenikanie sacrum do materialnego świata.

 

Uważana za cudowną figurka Dzieciątka Koletańskiego prezentowana jest w ołtarzu bocznym  kościoła pw. Św. Józefa przy ul. Poselskiej w Krakowie. Siostry bernardynki, których klasztor przylega do kościoła, otaczają ją szczególna czcią. Podobnie jak  karmelitanki w Pradze, opiekujące się inną cudowną figurką Dzieciątka, przebierają ją w ozdobne szaty. Akt jej ubierania jest dla sióstr momentem szczególnym – nieobjęty Bóg w wyrzeźbionym ciele dziecka doświadcza czułości i opieki.

 

Prezentowane „szatki” Dzieciątka Jezus nie są relikwiami sensu stricto, ponieważ szczególną moc zyskiwać mają dzięki kontaktowi z reprezentacją Boga (rzeźbą), a nie ciałem świętego. Są jednym z wielu przykładów dewocjonaliów, których współczesne wcielenia angażują nowe materiały i środki komunikacji (w tym również Internet), i dlatego stały się przedmiotem zainteresowania naszego Muzeum.

 

Opracowała Karolina Pachla-Wojciechowska.

 

Zainteresowanym kultem Dzieciątka Jezus Koletańskiego polecam stronę Klasztory SS. Bernardynek w Krakowie (http://bernardynki.com/start.html) oraz stronę kościoła pw. Panny Marii Zwycięskiej, gdzie czczona jest praska figurka tzw. Pražské Jezulátko (https://www.pragjesu.cz).

 

O kulcie relikwii z perspektywy Kościoła Katolickiego pisał m.in. ks. J. Kracik (Relikwie, Kraków 2002).

 

Galeria:

fot. Marcin Wąsik
fot. Marcin Wąsik
Inna wersja „szatki” Dzieciątka Jezus – tu tkanina wklejona została w obrazek dewocyjny,  pocz. XXI w. (80936/MEK). Fot. Marcin Wąsik.


Powrót do archiwum obiektów
Dostępnosć muzeum
WMDL
Badania syberyjskie
bon kultury
Rzemiosło 2.0
Strój Krakowiaków zachodnich - badania, monografia, upowszechnienie
Granice
CDK